JOHAN DERKSEN

Johannes Gerrit “Johan” Derksen, geboren op 31 januari 1949, is een gerenommeerde Nederlandse sportjournalist en voormalig professioneel voetballer. Zijn voetbalcarrière, die duurde van 1966 tot 1978, omvatte periodes bij vijf clubs, namelijk Go Ahead Eagles, Cambuur Leeuwarden, BV Veendam, HFC Haarlem, en MVV Maastricht. Naast zijn prestaties op het veld, maakte Derksen naam als een vooraanstaande voetbaljournalist en diende als hoofdredacteur van Voetbal International, het vooraanstaande voetbalmagazine van Nederland, van 2000 tot hij met pensioen ging op 1 augustus 2013. Hij is ook bekend van zijn rol als voetbalanalist op de televisie, met name bij het programma Voetbal International op RTL7.

JEUGD EN BEGINJAREN

Derksen werd geboren in Heteren, Gelderland, binnen een orthodox protestants-christelijk gezin. Zijn vader, een strikte politieagent zowel in beroep als in het gezinsleven, had een grote invloed op zijn jeugd. Johan Derksen https://znaki.fm/nl/persons/johan-derksen/ had aspiraties om drummer te worden, maar zijn vader drong aan op een carrière in het voetbal, gezien de onzekerheden die een muzikale loopbaan met zich mee zou brengen. In zijn jonge jaren speelde Derksen voor de lokale club SDOO Heteren. Zijn familie verhuisde later naar Drenthe, waar Johan zijn voetbalvaardigheden verder ontwikkelde bij amateurclubs Nieuw-Buinen en Rolder Boys, alvorens naar Deventer te verhuizen om te spelen bij de jeugdacademie van Go Ahead Eagles.

CLUB CARRIÈRE

  • Go Ahead Eagles (1966-1968)

Zijn eerste professionele voetbalclub was Go Ahead Eagles, waar hij twee jaar bleef. Go Ahead Eagles was in die tijd beroemd omdat het de meest succesvolle jeugdopleiding van het land had. Derksen was een van de zes spelers in het internaat van de club, samen met Oeki Hoekema, André van der Leij, Ger Veerman, Herman Tieselink en Tiny Broers. Hij redde het echter niet in Deventer en de 19-jarige linksback tekende vervolgens een eenjarig contract bij Cambuur Leeuwarden.

  • Cambuur Leeuwarden (1968-1972)

Hij maakte een goed debuut op 1 augustus 1968 in een vriendschappelijke wedstrijd tegen PEC Zwolle en ontwikkelde zich al snel tot een betrouwbare verdediger die bekend stond om zijn ruige speelstijl. Zijn contract werd met nog een jaar verlengd.

In een wedstrijd tegen Vitesse Arnhem blesseerde hij zijn knie en moest hij een uitnodiging van het Nederlands militair voetbalelftal afslaan. Hij keerde niet terug voor het begin van het volgende seizoen. Na het vervullen van zijn militaire dienstplicht was hij werkzaam als textielverkoper. In die tijd was Cambuur Leeuwarden een semiprofessionele voetbalclub, wat betekent dat minstens een kwart van de spelers amateurs waren en de rest semiprofessioneel. Derksen werd meerdere keren gestraft voor zijn roekeloze gedrag op het veld. Toch waren de meeste mensen het erover eens dat het beter was om een felle speler aan de eigen kant te hebben dan aan de kant van de tegenstander. In de zomer van 1972 werd Derksen getransfereerd naar Veendam (nu bekend als BV Veendam).

 

  • Veendam (1972-1975)

Derksen zette de speelstijl die hij in de afgelopen jaren had ontwikkeld voort. Berucht is de uitwedstrijd van Veendam tegen Derksen’s voormalige club Cambuur in 1973. De tweede helft was nog maar net begonnen toen Derksen een gele kaart kreeg van scheidsrechter G. Jonker uit Voorburg. Derksen maakte later een extreem grove overtreding door Cambuur’s centrale verdediger Sietse Visser aan te vallen in een scrimmage, waardoor de onfortuinlijke Visser zwaar geblesseerd raakte. Visser verliet het veld op een brancard. Desondanks stuurde scheidsrechter Jonker Derksen niet weg. Het woedende publiek schreeuwde massaal beledigingen naar Derksen, die hij beantwoordde met een bekend obsceen handgebaar op het moment dat hij het speelveld wilde verlaten. Uit angst voor een lynchpartij (Let op: Dysphemisme) sloot de politie de hekken om ervoor te zorgen dat het bezoekende team een veilige doorgang naar huis zou krijgen. Mokkend, maar zonder aarzelen keken de fans van achter het hek toe hoe de Veendam-spelers minachtend lachten vanachter de veilige ramen van hun bus.

Volgens sommige omstanders had Derksen de spelers van Cambuur gedreigd dat ze “inderdaad een flinke lik zouden krijgen”. De beschuldiging voedde het debat over het steeds gewelddadiger wordende gedrag op het veld.

Cambuur won de ruwe wedstrijd met 3 tegen 1. Johan Derksen kreeg een geldboete (fl. 150) en werd voor vier wedstrijden geschorst. Zijn collega’s Dick Nanninga (3 wedstrijden, 100 fl. boete) en Jan Bont (1 wedstrijd, 100 fl.) werden ook gestraft door de arbitragecommissie.

Een week later werd Johan Derksen te koop gezet. In een verklaring zei Veendam dat zijn slechte gedrag in de wedstrijd tegen Cambuur de druppel was.

Mochten we hem in de komende transferwindow niet kunnen verkopen, dan zal hij onder een begeleidingscommissie komen te staan. Maak je geen zorgen, we zullen hem gewoon met iets meer argwaan bekijken.

Derksen is een geweldige speler, hij is een man met wie ik me kan identificeren. Ik zal hier waarschijnlijk alleen in staan, maar ik vond dat we niet te ruw speelden in Leeuwarden. Voor de pauze speelden we zelfs zacht. Hier in het noorden moeten ze daar niet zo snel last van hebben. Ze proberen hier vromer te zijn dan de paus. Voetbal is een ruw spel. Cambuur maakte 36 overtredingen tegen PEC Zwolle, wij maken er 34 tegen hen en ze verwijten ons dat we ruw zijn? Onzin, voetbal is net oorlog, dat heb ik al eerder gezegd en daar blijf ik bij. Dit is een professionele sport. Beenhakker kan zeggen wat hij wil, het interesseert me niet. Hij coacht zoals hij praat: heel dom.

Cor van der Gijp over de schorsing van Derksen

Ondanks hardnekkige geruchten over een transferovereenkomst van fl. 15.000 transferovereenkomst met FC VVV (nu VVV Venlo) werd er geen deal gesloten en dus bleef Derksen nog een seizoen in Groningen. Een jaar later werd de 25-jarige journalist-voetballer ontslagen. In een verklaring in de pers zei hij dat slechts vijf spelers (waaronder hijzelf) goed genoeg waren om in de Eerste Divisie te spelen. Hij uitte zich in Voetbal International onaardig over zijn medespelers en de clubleiding.

In de winter van 1975 vond een transfer plaats. Eredivisieclub Haarlem ging akkoord met de overname van de explosieve verdediger voor een bedrag van fl. 6.000 en tekende hem voor een half jaar.

  • Haarlem (1975-1976)

In de eerste wedstrijd van Haarlem sinds de aankoop van Derksen maakte hij meteen indruk op de club. Hij vormde de schakel die de Haarlemse verdediging miste. Zijn contract werd op tijd met een jaar verlengd. Aan het einde van het seizoen moest Haarlem een laatste beslissende wedstrijd spelen tegen Cambuur Leeuwarden. Met een overwinning zouden ze genoeg punten hebben verzameld om het kampioenschap te vieren. Ze wonnen, hoewel niemand kon ontkennen dat ze veel geluk hadden gehad: veel arbitrale fouten hadden hen geholpen hun doel te bereiken.

  • SV Meppen en Noord-Nederland-team (1976-1977)

Een jaar lang beproefde hij zijn geluk in West-Duitsland bij SV Meppen, een club die toen actief was in de Regionalliga Nord. Derksen, die in Emmen woonde, vond het te zwaar om elke dag ruim 400 kilometer naar Haarlem en terug te reizen. Meppen ligt net over de Nederlands-Duitse grens, dus daar ging hij heen. Hij speelde echter niet veel wedstrijden. Wat hij wel deed, was veel strijd leveren met elke wedstrijd.

Samen met voormalig Cambuur-manager Atte Bouma als hoofdtrainer acteerde hij in de minivoetbalshow, een initiatief van VI en NCRV, in het Noord-Nederlandse voetbalteam. In november van dat jaar maakten ze hun eerste opwachting in Ahoy sportpaleis in Rotterdam tegen de kampioen van vorig jaar, Domstad Utrecht. Het werd een week later uitgezonden.

Het team bestond uit acht spelers: Jochem Lökken, Henk Zoetendal, Johan Derksen, Hennie Weering, Pierke Alma, Wim van der Heide, Hans Ooft en Henk Prinsen. Andries Roorda was reservekeeper.

Hij speelde acht maanden geen profvoetbal. In het voorjaar van 1977 tekende hij een contract bij MVV Maastricht. De 28-jarige verdediger tekende een voorlopig contract dat geldig was tot het einde van het seizoen. Hij werd gecontracteerd als vervanger van John Webb, die naar de Verenigde Staten vertrok om zijn uitstaande contract bij Chicago Sting uit te dienen.

  • MVV Maastricht (1977)

Derksen voetbalde nog niet zo lang, maar toch deed hij het erg goed in zijn eerste wedstrijden. Zijn manager George Knobel toonde zich een aimabel man: “Ik ben erg blij met Johan Derksen. Hij heeft de ervaring om met dit soort dingen om te gaan.” Knobel reageerde niet op vragen waarom hij zijn beste spelers Willy Brokamp en Jo Bonfrère op de bank liet zitten. Derksen liet in de volgende editie van Voetbal International zijn licht schijnen over de zaak. Derksen zei dat MVV ze niet gebruikte uit angst dat ze geblesseerd zouden raken. Uit ervaring had MVV geleerd dat het het beste was om hun kostbare jongens in uitwedstrijden af te schermen. In een artikel vroeg Derksen zich af waartoe de wereld was gekomen als creatieve spelers in de Eerste Divisie niet vrij hun vak kunnen uitoefenen. Hij kreeg veel kritiek op dit artikel. Derksen staat zelf bekend als een van de meest gemene spelers in de Eerste Divisie. In de wedstrijd in kwestie was duidelijk te zien hoe Derksen in de maandageditie van Studio Sport Kuzamanovic tussen de benen schopte zonder de bal te spelen.

JOURNALISTIEKE CARRIÈRE

Derksen begon met schrijven in het regionale Dagblad De Noord-Ooster, waarna hij redacteur werd voor de Winschoter Courant en het Nieuwsblad van het Noorden. Na zijn professionele voetbalcarrière richtte hij zich voornamelijk op zijn journalistieke carrière. Vanaf 1 februari 1977 was hij werkzaam bij weekblad Voetbal International (VI). Hij verhuisde van Emmen naar Gouda, het hoofdkantoor van VI. Sinds 2000 was hij hoofdredacteur van het blad. Onlangs bekende hij dat hij al eerder voor VI had geschreven als bijbaantje, onder de pseudoniemen “Gerrit Westers” en “Freek Zoontjes”, zonder toestemming van zijn werkgever.

Cambuur Incident

Johan Derksen onthulde in VI dat Cambuur een aanzienlijke som geld had aangeboden om Oeki Hoekema te vrijwaren van een schorsing. Derksen beweerde dat Vlaardingen-speler en sleutelgetuige Herman den Haag een aantal bankbiljetten had ontvangen van een Cambuur-official terwijl hij zich op het toilet bevond. Echter, toen De Volkskrant dieper op deze beweringen inging en KNVB-official Van Zon contacteerde, werd het verhaal betwist. Van Zon lachte het idee van geldtransacties op het toilet weg en verklaarde dat het geldoverhandiging in het openbaar, in de bar van het restaurant plaatsvond, en dat het bedrag relatief klein was, slechts fl. 50. Volgens Van Zon was dit bedrag niet eens voldoende om de reiskosten van de getuigen te dekken. Derksen noemde het een “sullig verhaal”, maar benadrukte dat hij, samen met een andere journalist en een persoon met een bandrecorder, de enigen waren die aanwezig waren in de rechtszaal, en Derksen zelf was daar niet.

Aanstelling als CEO van BV Veendam

In de lente van 2002 ging Johan Derksen akkoord om de nieuwe CEO van BV Veendam te worden, een functie die hij naast manager/hoofdtrainer Jan Korte zou vervullen. Dit betekende het einde van zijn bijna 25-jarige carrière als hoofdredacteur bij Voetbal International. Echter, slechts twee dagen na de aankondiging van zijn aanstelling trok Derksen zijn besluit in. Het contract dat hem werd voorgelegd, met name de pensioenregeling, voldeed niet aan zijn verwachtingen. Derksen noemde het contract “schandalig en schaamteloos”, een standpunt dat hij publiekelijk uitte tijdens het programma Sunday United van RTL 5.